Leven gaat niet vanzelf. Er kleeft iets aan ‘leven’ dat je niet zomaar rond krijgt.

Het is daarom niet vreemd dat jij en ik het zo nu en dan lastig hebben, ons geen raad weten, vastlopen of het (even) niet meer zien zitten.

Je zou het eerder opmerkelijk kunnen noemen als zulke momenten of periodes nooit in een mensenleven voorkomen. Toch maken wij elkaar vaak wijs dat een verminderde levenslust of -kracht erop wijst dat er iets mis is met ons (of dat we de kunst van het goede leven nog niet voldoende onder de knie hebben).

In denk daar anders over. We hebben op zulke momenten niet zozeer last van ons ‘zelf’, maar van ons mens-zijn. En dat is heel normaal. Je nu en dan verdwaald of verloren voelen hoort bij het mensenleven. Ontkennen helpt meestal niet. Erover praten en nadenken vaak wel.